මව් සෙනෙහස
දන් දුන්නේ දස දුක් වළඳාලා
ගිනි දැල් මත
මෙතේ බුදුන් හිටියා ඉවසාලා
වසවත් මරු මඟ
රැක හිද දිගු කෙහෙ කළඹින් ඇද ඇද
මහ මඟ දිග
රැගෙන ගියා නුඹට දිදී නෙක දසවද
වෙසමුනියා පරල
වෙලා යදඬු පහර දුන්නා
අපෙ අම්මා
වැලහින්නකසේ ඉකිබිඳ උන්නා
දරුදුක ළෙහි
අඟිරි ගගා කුරුසේ කර පින්නා
නිල් මානෙල්
නෙතු යුගළට වද මල් පැහැ දුන්නා
රත්පැහැ වුණා
සුදු වැලිතල
හිඳුණු ඇලේ
දියබෙරලියා
පැහැ රැඳුනා වළාකුළේ
මිහිකත දෙස්
තියා අහසට
යදින වෙලේ
හඳුරුක් කන්ද
ඉකිබින්දා නිසංසලේ
MB -25. 01. 2012
