නුපුබුදු කැකුළු

 

 

ඉරා  මිහිදුම් පටළ මතකයේ වන පෙතේ

කඳු මුදුන සිප හමන මුදු මන්ද මාරුතේ

තැම්පාන ජල තලය ජනිත වෙයි මගෙ හිතේ

හීන් රල පතර සේ විසිර යන දස අතේ

 

සිනා සලනා සැණින් යළිඳු කෑකෝ ගසන​

කෙළි දෙලෙන් එළිමහන් රඟ මඩළ වැද කෙළින​

යොවුන් කුමරියො ජාල පන්දුවට පොර බදන​

මගෙ මතක මීන රැල​ දැල් පටින් සිර කරන​

 

නුඹෙ නැවුම් මදහාස යළි යළිත් ලුහුබඳින​

මගෙ දෑස කෙළි බිමේ සිසාරා යයි සැණින​

නුඹේ රුව බොඳ වෙලා මැකීයයි නොමහැඳින​

නුහුරු  පරිසරය මැද තනි දැනේ මම හිඳින

 

කඳු වළල්ලෙන් එපිට ගම් පියස කෙලවරේ

ඒ සොඳුරු සෙවන හැර ආ නමුදු නුඹ කෙරේ 

බැඳුණු සිත නොවෑවෙන  නුහුරු නුපුරුදු පුරේ

හිඳිමි නුපුබුදු කැකුළ සඟවාන ළය තුරේ

 

අහස කොතරම් දුරද නොපෑහෙන මානයේ

පහස නොලදිම් සරද සඳ නැඟුන යාමයේ

තරු එළිය දුටිමි  සසලවන සන්තානයේ

මියුලැසී හිඳින් යළි හමුනොවන මානයේ

 

මල්ලිකා එම් බණ්ඩාර​​

9.07.2026

තහංචිය

 

කයියෝරුවෙන් නැඟෙන  දුම්‍ රොටුව

ලන්තෑරුමේ දුබල එළිබිඳට​

පෙම් බඳින මෙරු රැලට නොබැණම​

බොයිලේරුවෙන් පෙරෙන තේ කහට​

එකින් එක වක්කරන නෝනා මාර්ක් ටින් වලට​

නුඹ අතින් හදන තේ කහට එක 

තොළ ගගා පොල් හකුරු හපන්නට

 ගම්තුලානේ ඩිංගි බණ්ඩලා

 පිය මනිති සංගුවේ නාදයට​

 

හැළි වළං අහුරාපු එකපිටට​

දුඹුළු බැඳි දුම් මැස්සෙ සෙවන යට​

 කොළොම්ඹුවෙ ඇනබාන​

 තාච්චියෙ කරකැවෙන ආප්පේ තාලයට  

  බූමිතෙල් කුප්පියේ කදෝපැණි දැල්ල ලඟ​

 හදන කඩයප්පමට යොමා නිදි බර දෑස​

දැළි වැකුණ චීත්තේ නෙරිපටින් පිරිමඳින​

අම්මාගෙ රුව ඇඳෙයි සසර මංපෙත ඉමක​

 

පුරා හතළිස් වසක් කඩපිලේ

ලෑලි බංකුව නුඹට සිහසුනක් වෙද්දි

තුන් මහල් ප්‍රාසාද ඉදිකෙරූ අපෙ නමට

 

 රාස්සිගෙ මෑ වැලේ කරටියට නඟින්නට​​

හිණිපෙත් තනා දුන් මා-පියන්වූ නුඹට​

මගෙන් සිදුවුණෙ කිමැයි නිසැකවම කිව නොහැක​.

 

උපන් දින සාදයට නුඹ දෙපල නොඑන්නට 

තහංචිය පනවන්ට වුණා බිරිඳගේ බහට​

නුඹ හැදූ පිට කොන්ද ඇයයි ගැහැණිය බින් ද​

එරෙහිවිය නොහැකියෙන් නුඹව දැනුවත් කළෙමි

සමාවුව මැනව මට  මා වැදූ අම්මේ

 උරණ වෙන්නට එපා මා එක්ක තාත්තේ 

 

මල්ලිකා එම් බණ්ඩාර​

6. 04. 2026

 

ළා බෝපත් තැලී ගියා

 සිරිවැඩඋන් මහ බෝමැඩ සෙවනේ අභිජාතා

දකුණත් ශාඛා වැඩමෙව් සිරි සඟමිත් මාතා

රන් තලියේ හිඳි සමිඳුන් හොවමින් රජ දෝතා 

මව්වරුනට දුන් උරුමය කෙළෙසුවෙ කිම මෑතා?

මව් සෙනෙහස බිඳී ගියා කහවනු පොදි බැම්මේ

වැටද නියර එක හුස්මට පැළපත​ කා දැම්මේ

ළා බෝපත් තැලී ගියා දළ සුළඟේ ගැම්මේ

මහමෙව්නා සෙල් පිළිමය ඉකිබින්දා අම්මේ

 

විත් බිඳ දමන රොන් මුවරද එකතු කළ

මත් බමරුන්ට සංසිඳවන පිණිස දොල​

පත්මෙක සුවඳ සත් සිය ගව් හමන කල​

​සත්හට පත් විපත සකිසඳ කිමද බල​

රාගිනි මැළ දළුලනකොට වස් දොස් නැති නිම්මේ

රත් පළසට බොල් බිජුවට පූදින්ටද දැම්මේ

තිස්තුන් කෝටියක් දෙවිඳු දිව්වා එක පිම්මේ

ඇත්තුත් කන්තල වැනුවා රන්මැලිසෑ බැම්මේ

 

රජ මැතිඳුන්  පුද පෙත්දී පඬුරු බඳින පෝදා

ළඳුනට කිළිකුණු වැට බැඳ පැනවිණි නෙක බාදා

මළකුණකට දවටා ඇති රන් සළු පිළි සෝදා

රන්වැට ළඟ වැඳ වැටෙන්න යමු  තුන් සිත පාදා

මල්ලිකා එම් බණ්ඩාර​

 31. 05. 2026