සසර අරණේ තනිව
සරණ නුඹ
මුවැත්තී,
අසරණව ඇති
සෙයක් දැනුණි දොඩනා කෙනෙහි
පිළිසරණ
නොයැදි මුත් දෑත දිගු කළ සැනෙහි
දැහැන් ගත සිත
ඉපිල ගියා
නොකරම මෙනෙහි
රැගෙන අත’ඟිළි අගින් ඇවිද්දෙමු
වල්මත්ව
නෙතින් නෙත
බලාගෙන කිමිදුනෙත් කුල්මත්ව
වනපෙතේ
මිමිණුමට සවන් දී එක සිත්ව
පවන් රැල්ලක්
වගේ පාවුණා
මන් මත්ව
නුවන් දැල
බිඟු රැහැන් පට ඉරී සැලෙන සඳ
රත් නෙළුම් පෙති
දොවා වැටෙයි
මුතු තුසර පොද
එතෙර විය
නොහැකි ගං දෑල ළඟ ඇදිලි බැඳ
නිවා දැම්මේ
කිමද පහන් වැට
පසෙක හිඳ
අළාමක මනෝමල්
යායෙ පිබිදී ඇති
මිලානව නොයන
කැකුළක්ව පවනේ එතී
නිරාමිස සුවය වළඳන
පිණිස නොනැවතී
සරා සඳ ඇවිත්
මගෙ හිත හදාපන් සකීමල්ලිකා එම්. බණ්ඩාර
07. 02. 2017
