කාලේන ධම්ම සවණං

  

සුදු වැලිතල මත වියළී ගිළිහුණ 

බෝපත් අමදින බෝමළුවේ  

හිරු නැඟ මියැදෙන දවසක කෙලවර​

පින් පල ගැනමයි හිත වෙළුවේ

කෙළෙසින් පිරි සිත​ නිකසළ​ වෙන්නට​

​රාදොස් මොහඳුර දුරු කළයුතු වග​

නොදෙසූ යතිවරු, වැලිකැට ගානට

පිං පිරෙනා හැටිමය දෙසුවේ

රා ගිනි මොළවන රත්වන මත්වන

සිතිවිලි සින්දන මඟ හමුවේ  

කම්සැප උදෙසා පින්පුරනා හැටි 

පමණකි අසපුවෙ බණ දෙසුනේ​

ගොරතර සසරේ නොනැවත​ ඇවිදින​

මියැදෙන ඉපදෙන බවදුක වළඳන​ 

කෙලෙසක කවදා නිමක් දකින්නද​ 

වල්මත්වූ මේ දිවි කතරේ?

මල්ලිකා එම් බණ්ඩාර​

4. 09. 2013